Blog 
Filazón
RSS - Blog de MªEsther  García López

Archivo

  • 13
    Septiembre
    2012

    Comenta

    Comparte

    Twitea

    Entrexeitu

    Qué bien paecen les coses feches con xeitu.


    Esti ye'l nome guapu qu'escoyeron un garapiellu d'artesanos asturianos, pa l'Asociación que formaron hai un añu. Un nome con un significáu especial. La pallabra xeitu significa llugar, sitiu, pero tamién significa habilidá, arte, capacidá pa facer daqué. Por eso cuadra bien pa esta asociación que se nutre d'artesanos de distintos xeitos y con bon xeitu.


    El pasáu día 9 de setiembre tuvo llugar el Segundu Aconceyamientu de l'Asociación Entrexeitu, nel centru ocupacional de Caneru. Puedo asegurar que foi un día con xeitu, non sólo pol xeitu col que los artesanos faen les pieces, sinón pol xeitu emotivu y d'amistá col que fuimos acoyíos nesta xunta.


    Con xeitu a la calor y a la color de la fragua atendida polos ferreros José Luis y Alfredo. Ensin faltar el reciclax, aprovechando lates de conservas de les que'l ferrusqueru, Alfredo, fai moldes y xarres nun tris. Con xeitu y almiración polos xuguetes que nos amuesa Samuel: carraques, riqui-raque, tira tacos o perfeches boles y bolos colos qu'aprovecharon pa xugar los neños y los alumnos y alumnes del centru. Col xeitu de los vasos de sidra, del cachu o de la tayadera, que con procuro y mimu talla'l torneru Arturo. Con xeitu al son de les castañueles que fai Clara. O mirando con sorpresa'l xeitu que tien Anita pa filar y pa texer la tela de llinu nel telar. Y el xeitu con que'l cesteru Tito fai un cestu o recubre una botella de blimes, deprendiendo con cariñu a un grupu de neños que nun perdíen rispiu. El xeitu del madreñeru Milio Feito, amosándonos l'arte de facer les madreñes, sofitáu nun bancu centenariu. Too envuelto nun amorosu recibimientu musical del grupu «La Corte d'Enverniegu».


    Dempués de disfrutar del arte, llegó la hora la xinta. Too con bon xeitu. Disfrutamos d'una tradicional comida en comuña. Nun puedo pasar sin mentar l'arroz con lleche que fai Anita, la meyor de toes les que probé, anque nada desmerecen los frixuelos vaqueiros. Anita tamién tamién ye una artista na cocina.


    D'otramiente, el llugar escoyíu esti añu, ta cargáu d'enerxía positiva, non sólo pol entornu privilexáu que-y dio la Naturaleza, sinón porque ellí deprienden los meyores y más cariñosos alumnos del conceyu de Valdés y d'otros conceyos cercanos. Son persones con dalguna discapacidá, atendíos por maestros y maestres que-yos dan tolo meyor, una dadiva correspondida pol cariñu d'estes persones que pasen allí el so tiempu y que esti día nos recibieron con muncha ternura, demostrándonos con xeitu l'arte de calcetiar y facer ganchiyu y amosándnos pieces primoroses tallaes en madera coles qu'obsequiaron a persones distinguíes.


    Pasar un día con xente tan cercana ya desprendida y onde l'amistá ta por encima de too ye un privilexu, en mediu de tanta zafiedá y egoísmu col que nos atopamos a diario nesti mundu tan aptropelláu.


    Gracies a Tito ya Anita y a tolos que formen parte de l'Asociaión Entrexeitu y a los alumnos y Comunidá del centro ocupacional de Canero por danos la vuestra amistá. Vosotros sois, sobre too, artesanos del amor.
     

     

     

     

    Compartir en Twitter
    Compartir en Facebook