M.ª ESTHER GARCÍA
ESCRITORA
Dizse popularmente que «nun hai campana ensin bruxa», y pue ser que seya verdá. Por eso dacuando falla'l toque de campanes o'l campaneru, ensin esplicación. El campanariu siempre foi y ye un llugar especial nes ilesies, y si se quier un poco priváu. A él xube'l campaneru y dacuando'l cura y'l sacristán y dellos páxaros que faen ellí no altu'l so ñeru. Amás de los grandes y vistosos ñeros de les cigüeñes, que nos sorprienden cuando cruzamos les llanures de Castiella, tamién s'abelluguen nel campanariu les curuxes y los esperteyos y ocasionalmente les abeyes. Nel campanariu de Belén (Valdés) hai un enxame d'abeyes que se ficieron ocupes d'aquel llugar. Mirador dende onde divisen un guapu paisax, dende los montes hasta la mar, ensin que naide les moleste y ellí tarán fabricando ricu miel. Habrá que buscar a dalgún curiosu pa esmelgar les abeyes del campanariu, que de xuru va ser más difícil que tocar les campanes.
Na procesión de la fiesta de Belén esti añu nun sonaron les campanes, nun sabemos si pola mor de les bruxes o pola presencia de les abeyes. Pero'l día Belenín otru campaneru xubió a tocar a gloria mientres salía la procesión. El, amás de conocer bien l'arte de tocar les campanes, ye gran conocedor de les abeyes, porque tien un bon cortín, y taba entós preparáu por si-yos diera a éstes por engafase y tuviera qu'improvisar y ponese a garrar l'enxame.
Tol mundu conoz el llinguax de les campanes, pero non tol mundu sabe tocales, arte que nun ye nada fácil. Nos pueblos siempre hai dalgún campaneru o campanera que les toquen con arte y saben qué toques tienen que facer según la circunstancia. Ye necesario pasar el testigu a dalgún mozu pa que nunca s'escaeza'l llinguax de la campana, tan útil n'otros tiempos pa comunicase ente los vecinos ya inclusive p'alloñar tormentes, dalgo qu'en Belén paez que nun tien efeutu, pues los rayos cayeron na torre en más d'una ocasión y llegaron a causar grandes desperfeutos.
Ye importante que les campanes nun dexen de repicar. Bien ye verdá qu'agora cuando hai fueu llamamos al 112, y yá nos solucionen el problema, y pa llamar a conceyu utilizamos el teléfonu. Tamos perbién comunicaos.
Sin embargu, magar la decadencia d'usu pola mor de la revolución teunolóxica, la campana ye inseparable del pueblu, forma parte entovía de dellos ritos relixosos, llora polos muertos y allégranos el corazón cuando toca a fiesta. La campana sigue teniendo un aquel especial ente los vecinos.
La historia y delles curiosidaes sobre les campanes podríen enllenar munches llinies, pero como l'espaciu nun me lo permite, les campanes volverán a ser tema d'otru próximu artículu.
