La espada de Sobrefoz, de 3.000 años d'antigüedá y de la que nun se tenía noticia dende fai 143 años, remaneció esti día nel Muséu Arqueolóxicu d'Asturies. "Pasó a ser patrimoniu de tolos asturianos", en palabres del catedráticu eméritu de prehistoria Miguel Ángel de Blas qu'aseguró que la pieza "nun ye un oxetu normal" una y bones se trata "d'ún de los elementos más notables de la Edá de Bronce". De Blas foi l'encargáu d'ufiertar detalles sobre l'arma que foi donada al Arqueolóxicu por Victoria Blanco del Dago, que taba en posesión de la espada desque'l so hermanu Maximino Blanco la volviese afayar so un teyáu al realizar unes obres nuna vivienda próxima al palaciu de Llabra, en Cangues d'Onís.

21

La espada mítica y prehistórica de Sobrefoz Miki López

Na so tesis doctoral, publicada en 1983, el profesor De Blas, detallaba yá les circunstancies del afayu de la pieza y de l'antigüedá que-y atribúin los especialistes. La espada alcontróse en 1878 nuna cuerria del pueblu de Sobrefoz (Ponga), identifícase como perteneciente a la familia de les espades con llingüeta tripartita y, dientro d'elles, al grupu de les pistiliformes atlántiques.

Los especialistes envaloren que la pieza enmarcase nuna cronoloxía a partir del añu 1.100 a.C., y destaquen reiteradamente'l so calter atlánticu polos sos paralelismos con pieces atopaes en Galicia, l'occidente de Francia y les isles britániques. La espada de Sobrefoz ye un oxetu únicu nel repertoriu arqueolóxicu d'Asturies ya ilustra un periodu del que se tienen perpocos testimonios, nengunu de la entidá d'esta pieza. La calidá de la so factura técnica y l'escelente caltenimientu del so cuerpu metálicu faen pensar que vien d'un depósitu votivu o funerariu rellacionáu con dalgún personaxe importante de la dómina.

La presentación de la espada fíxose coincidiendo col Día Internacional de los Museos y nella participaron el presidente del Principáu d'Asturies, Adrián Barbón, y la conseyera de Cultura, Berta Piñán, y tamién la nueva directora del Arqueolóxicu, María Antonia Pedregal.

Adrián Barbón señaló que "tamos ante daqué único ya irrepetible, delantre de 3.000 años de nuesa mesma hestoria". El Presidente insistió en que la pieza "yera reconocida, pero non conocida", yá que se conocía la so esistencia y calteníense dos fotografies pero nun se sabía'l so paradoriu. "Agora vamos tener la oportunidá d'estudiala"; apuntó

El Presidente quixo dexar patente'l so agradecimientu a Victoria Blanco porque "otros igual fixeren otra cosa con esta espada d'un valor incalculable".

La espada apaeció por casualidá en 1878 al escargatar el fondu d'una “cuerria” (una cabana o quiciabes una tumba). Mide 70 centímetros de llargor siendo un modelu poco habitual de fueya pistiliforme y d'orixe atlánticu, con empuñadura en “O”. Hai un exemplar igual na Reóle, al este de Burdeos, atopáu mientres un dragáu del Garona. Trátase de fundíos d'elevada calidá del Bronce Final ente 1100 y 900 a. de C. Que la espada s'atopara en Ponga nun ye daqué estraño, según los historiadores, pos cerca alcuétrase, travesáu'l Cordal, la cuenca del Esla en tierres lleoneses, zona na que les pistiloformes atópense nun mayor númberu.

La donante de la pieza, Victoria Blanco del Dago, recordaba esti día nel Muséu Arqueolóxicu d'Asturies el momentu en qu'el so hermanu Maximino atopó la espada. "Taba nun teyáu y al mio hermanu llamó-y l'atención que'l señor esplicó-y que la familia usárala siempre pa cortar maizón", rellató, qu'añedió qu'al so hermanu "la pieza abultó-y interesante pero nun foi consciente de la so relevancia hasta que faló con espertos como Joaquín Manzanares". Virginia Blanco taba esti día "como si me tocara la llotería", confesábase "feliz, feliz, feliz" de cumplir la voluntá del so hermanu fináu. "La espada ta onde quería'l mio hermanu y onde tien que tar, nel Muséu Arqueolóxicu, pa caltenela, espublizala y que tol mundu la pueda contemplar". Amás de la espada de Sobrefoz, la muyer donó al muséu delles pieces arqueolóxiques ente les que destaca un hachu de piedra de doble cara.