Aniceto Marinas (Segovia, 1866-1953) ye ún de los grandes escultores de principios del sieglu XX. Obra de so ye'l Monumentu a Velázquez, dedicáu al maestru de la pintura universal y qu'adorna la entrada principal al Museo del Prado. Otru xigante, nesti casu herederu y valedor del mayor emporiu industrial surdíu de la conservadora restauración monárquica del XVIII, foi inmortalizáu pol demandáu artista. Trátase de Claudio López Bru, marqués de Comillas. Nesti casu, el preciáu monumentu da la bienvenida a los visitantes del pobláu mineru de Bustiello, el legáu más pervalible que'l paternalismu industrial afaláu pola Hullera Española dexó n'Asturies.

La restauradora Natalia Díaz-Ordóñez, mientres los trabayos.

L'Ayuntamientu dio por rematada la restauración de la emblemática estatua n'honor del fundador del pobláu mineru, declaráu Bien d'Interés Cultural (BIC) nel añu 2017. Los trabayos fueron encargaos a Natalia Díaz-Ordóñez Melgarejo, graduada en Caltenimientu y Restauración de Bienes Culturales. L'actuación foi bien completa y desenvolvióse de manera especialmente cuidadosa. Incluyó la llimpieza y la eliminación de materia orgánico, qu'esllucía la estatua. Tamién se desengrasaron y sellaron les resquiebres y desplacaciones. Amás, los trabayos completáronse cola reubicación de les lletres que sumieren y el tratamientu de les orixinales.

Sara González, trabayando na restauración del bustu de Claudio López Bru que corona la escultura.

Sara González, trabayando na restauración del bustu de Claudio López Bru que corona la escultura.

“El nuesu trabayu, como siempres, entamó cola recoyida de datos sobre la hestoria, el material compositivu de la obra y el material d'alteración, según l'estudiu de les causes de los deterioros producíos”, esplica Natalia Díaz-Ordóñez. El monumentu componse d'un bustu en bronce del marqués de Comillas y un pedestal que representa a un mineru. El modelu orixinal foi un capataz de la empresa llamáu Miguel del Entrebú, que dexando la so llinterna, picu y pala llevanta los brazos ufiertando al so patrón un ramu de flores. “Trátase d'una obra representativa del so tiempu. Ensin dulda ye una obra d'arte de gran valor que, amás, ta allugada xusto onde debe”, destaca la historiadora del arte, María Fernanda Fernández, responsable del centru d'interpretación del pobláu mineru. 

El trabayu de restauración permitió que la casi centenaria escultura vuelva llucir gayera. “Ye una pieza fantástica”, destaca la restauradora. “Ye una pena que la mayor parte de la sociedá asturiana desconoza la esistencia d'esta gran obra d'arte, qu'amás reflexa los valores del so tiempu, yá que cuando escueyes a quién quies recordar y-y das un llugar privilexáu tás proponiendo un modelu y esi conceutu de fondu ye mui interesante”, sorraya María Fernanda Fernández. Y añede: “Equí intentóse destacar la relación ente trabayador, patrón y l'Ilesia”.

Caltenimientu

L'estáu de la piedra, tres la so llimpieza, reveló serios problemes de caltenimientu. “Había partes desprendíes, resquiebres de considerable entidá, desplacaciones y una gran descohesión del material”, apunta Díaz-Ordóñez . El pedestal tallóse nuna piedra blanca, calcarenita treslladada de Novelda. “Ye lóxico la gastadura si tenemos en cuenta que la climatoloxía d'Alicante y la de Bustiello son desemeyaes abondo”, sorraya la restauradora. “La escultura nun tien protección nenguna frente al vientu, l'agua y el mugor constantes y el so estáu de caltenimientu yera bastante críticu. Por ello, l'interés demostráu pol Conceyu de Mieres pa col so patrimoniu foi clave, yá qu'unos años más y les mancadures diben ser bien severes”. 

L'autor escoyíu va un sieglu pal desenvolvimientu de la obra, Aniceto Marinas, foi xunto a Mariano Benlliure ún de los meyores escultores del so tiempu. “Nun podía ser otra manera pa facer una efixe del mayor empresariu de la España del primer cuartu del sieglu XX”, alvierte Díaz-Ordóñez. María Fernanda destaca que “ta too perbién midío y encaxa de manera perfecta, polo que yo creo que se trata d'un elementu d'enorme relevancia, cargáu de significáu ensin dexar de ser artísticamente escepcional”. 

El gruesu de los trabayos de restauración fixéronse ente abril y xunu. A comuña con Natalia Díaz-Ordóñez trabayó Sara González Curto, cuntando col sofitu d'otres restauradores como Cándida Bermejo Palomino y Rosana García Álvarez. La resultancia permitió rescatar del acabamientu unes de les principales obres d'arte qu'atesora la comarca del Caudal. L'oxetivu ye que siga dando la bienvenida en Bustiello cuando menos otru sieglu.