El mitu de los ochenta n'Uviéu yá tien un documentu. Asina prefieren referise los autores de “Más moderna que Londres”, Iván Martínez y Carlos Navarro, a la so película documental, estrenada esti día nel teatru Filarmónica y qu'agora va intentar aportar a les sales de cine de la rexón nes próximes selmanes. Hubo, na xénesis, y a la fin nes sos dos hores de metraxe, esa voluntá de metelo too y que nun escapara casi nada de too aquello que fervió nes cais de la ciudá, cuantimás nel Antiguu, y de que'l relatu quedara, asina, fotografiáu pa comparanza de xeneraciones posteriores. Los más de cuarenta protagonistes qu'apaecen per ellí cumplen con esa idea. Nun hai música namás, nin solo moda nin solo arte, por más qu'eses fueren les trés pates que más color y encontu dieron al mitu de los ochenta uvieinos.

“Salón Dadá”

Nel “Más moderna...” contémplase un Uviéu que tamién crecía cola revista “Los Cuadernos del Norte”, colos alcuentros poéticos nel Campoamor (por más que'l poeta Ángel González sía ún de los damnificados de la película) y cola Tertulia Oliver. Un Uviéu nel que'l movimientu feminista sigue felicitándose equí y agora de cuando equí y daquella estampaben el “albuertu llibre y gratuitu” nos exemplares de LA NUEVA ESPAÑA primero de repartise, entamaben manifestaciones pela cai Uría con un autobús que marchaba a Londres a atayar embaranzos o proxectaben una intervención illegal realizada nuna clínica clandestina.

Germán Madroñero

Piedad Escudero remembra lo que foi Bruxilda, ropa de so y club social casi al empar, y lo bien que lo pasaben faciendo'l fanzine “Rata-jari”, del que na película pueden vese unes páxines con desternillantes modelos de Mariquita Pérez pa retayar col caretu de Jorge Martínez. Otros nomes de la moda, como Joaquín Aboli, que yá taba en KRK, añeden eses otres cares quiciabes non tan recordaes agora de la espansión cultural y artístico del Uviéu d'entós. Si quita ún los xuicios categóricos del mesmu Jorge Martínez, en carne y güesu na película, sobre lo que fueron aquellos años, y pon la oreya, no musical pueden estremase y volver tres la pista de delles aventures señalaes ya importantes. Tán los “Salón Dadá”, “La Raza del Ático” o “Modas Clandestines”, pero tamién “Crimen Perfecto”, la banda que llevó'l tercer puestu del “Villa de Xixón” en 1982, cuando ganaron “Modas”, o “Los Amateurs”, grupu tardíu pa los ochenta qu'antemanaría'l Xixón Sound dende Uviéu.

Un posáu de “Los Murciélagos” y “Los Cautivos”, nes escaleres de la ilesia “redonda”.

Ello ye que, aquel Uviéu, efervescente y desencorsetáu como'l fluyir del discursu de Juan Cueto, tamién recoyíu na película, dexó dellos nomes pa la eternidá y solmenóse los complexos de rancia ciudá burguesa por unos cuantos años. “Más moderna que Londres” dexa la dulda, los sos protagonistes nun son concluyentes, sobre si de la siesta se pasó al suañu y d'ehí a un mal despertar o si Uviéu yá nunca foi lo mesmo, anque lo disimule perbién.

Chus Quirós, con Ana Belén y Juan Cueto, en “La quincena del agua”

“Modas Clandestinas”

La obra “Christmas Galaxy”, de Germán Madroñero, nel Campoamor

Un exemplar de “Los Cuadernos del Norte”

Un exemplar de “Los Cuadernos del Norte”

Mural del pub Pick-Up realizáu por Vivancos en 1983 con dellos de los personaxes más populares de la vida asturiana del momentu.