Atopen n'Asturies los primeros resclavos de llagartos xurásicos d'Europa, con 152 millones d'años d'antigüedá

L'equipu científicu del Muséu del Xurásicu d'Asturies (MUXA), integráu por Laura Piñuela, Ángel García-Pérez y José Carlos García-Ramos, xunto col investigador Lida Xing, de la Universidá de Xeociencies de China, documentaron n'Asturies los primeros resclavos de llagartos xurásicos d'Europa, bien escasos nel rexistru fósil posterior al Triásicu. L'artículu que recueye los resultaos de la investigación publicóse n'internet a finales de febreru, na prestixosa revista internacional Ichnos, del Grupu Taylor & Francis.

La investigación trata sobre dos resclavos (T1 y T2) que se caltienen como relieves abultaos (contramoldes) na base d'un estratu d'arenisca del Xurásicu Superior, con una edá que ronda los 152 millones d'años, procedente de los cantiles al este de la playa d'España (Villaviciosa). Na actualidá, formen parte de la colección del muséu y enséñense na sala destinada al Xurásicu Asturianu.

Escelente caltenimientu

En dambos anicios, les icnites de les manes y de los pies camuden de tetradáctiles a pentadáctiles, son asimétriques y el llargor de los deos aumenta progresivamente. El so escelente caltenimientu y la morfoloxía que presenten estes buelgues permiten atribuyiles a un llagartu y asignales al icnoxéneru Rhynchosauriodes, llargamente distribuyíu pel Pérmicu y Triásicu, pero bien escasu nel Xurásicu. Ello ye qu'estos exemplos asturianos representen la so última apaición nel rexistru fósil global.

El resclavu T1 ta formáu por 7 icnites (cuatro de manes y trés de pies) y foi producíu por un llagartu d'unos 50 centímetros de llargor. El T2 consta de 6 buelgues (trés de manes y trés de pies) y atribúyese a un exemplar un poquiñín más pequeñu, d'unos 30 centímetros de llargu. Nel resclavu T1 detéctase la presencia d'una estructura cuasi continua, ancha, recta y con mui pocu relieve. La so morfoloxía permite identificala como la marca de la cola.

Anomalía nel desplazamientu

Amás, observase que la distancia ente les icnites de les manes y les de los pies camuda a lo llargo del resclavu, faciéndolu mui irregular. Pa entender esta anomalía nel desplazamientu, reflexada na irregularidá del resclavu, realizáronse dellos esperimentos con dos llagartos actuales, l'oceláu y el barbudu. Les pruebes, non invasives, prauticaronse con exemplares en cautividá nun centru de la ciudá de Jiangyin, na provincia china de Jiangsu. Cuando estos animales, principalmente los exemplares xuveniles, pasaben d'un estáu estáticu a unu en movimientu, realizaben xiros de sópitu, xenerando un resclavu asemeyáu al exemplar fósil asturianu.

Los llagartos dexaron estes buelgues mientres se movíen per una folla semiafitao de los deltes de la dómina, que desaguaben nun mar interior desprovistu de marees y protexíu del fuerte folaxe por una barrera esterna que lu dixebraba del mar abiertu, lo que facilitó'l caltenimientu de les buelgues.

"Cola ayuda del Gobiernu del Principáu d'Asturies"