Patricia Suárez, ganadora del Premiu Fernán Corones pol so poemariu "Xenero disputa": "Esti llibru nun ta namás escritu n'asturianu, tamién ta pensáu n'asturianu"

Patricia Suárez recibió con especial allegría la noticia de que "Xenero disputa" fuera escoyíu por unanimidá como ganador del XXXII Premiu Fernán Corones de poesía en llingua asturiana. Nun yera un poemariu nacíu espresamente pa un concursu, sinón un proyeutu "con percorríu, tresformamientos y meses de reflexón detrás".

"Recibilu percontenta porque esti llibru formaba parte primeramente d'un proyeutu que desarrollé en 2024 nuna residencia de lliteratura n'A Coruña", esplica l'autora, natural de Mieres y residente anguaño n'Uviéu. Aquella estancia permitió-y dedicar un mes práuticamente n'esclusiva a la creación, anque'l poemariu que resultó ganador en Cadavéu nun terminó ellí . "Un mes de creación lliteraria ye poco. Depués el testu foi creciendo y camudando, porque depués tienes una vida mui activa y vas trabayando sobre él d'otra manera"

La residencia sirvió como puntu de partida pa un llibru que pon nel centru preguntes sobre la identidá, el cuerpu, el llinguaxe y la ficción. Suárez recuerda qu'a lo llargo de la so ellaboración tenía bien presente la reflexón filosófica sobre cuántu hai de construyío naquello que creemos ser.

Entrugues abiertes

"Quixi partir de qué hai de construyío naquello que pensamos que somos y de cómo les palabres, que son la mio materia prima, pero tamién les normes y les ficciones, participen na nuesa identidá", señala. El retu consistía en treslladar esa cuestión a la poesía: "Yera llevar esa entruga al versu y facela más abierta, de manera que pudiera plantear más cuestiones y nun se llendar namás a respondeles".

D'ehí surde'l territoriu de la obra premiada en Valdés. "El llibru naz d'esa disputa ente lo que contamos que ye real y aquello qu'inventamos pa entender la realidá meyor", resume la poeta. Una confrontación que traviesa delles dimensiones de la identidá y que'l xuráu destacó precisamente por entamala con una temática poco habitual dientro de la lliteratura asturiana.

La elección de la llingua tampoco ye circunstancial. Pa Patricia Suárez, l'asturianu nun funciona namás como vehículu espresivu d'una obra concebida primeramente dende otru códigu.

"El llibru ta escritu n'asturianu porque nun ta escritu n'asturianu namás: ta tamién pensáu n'asturianu", sorraya. Una decisión venceyada fondamente cola so propia biografía y cola llingua que forma parte del so entornu cotidianu. "Ta escritu con un vocabulariu familiar pa mi. L'asturianu forma parte del mio día a día y ayúdame a construyir munches coses más allá de la mesma lliteratura", esplica. Nel poemariu améstense asina "identidá y ficción, cuerpu y llingua", pero tamién "una visión muncho más personal de la mio manera de pensar y de planteame les definiciones".

Esa dimensión llingüística foi tamién ún de los aspeutos señalaos pol xuráu del Fernán Corones, que valoró la calidá de la llingua emplegada y la combinación d'emoción y pensamientu que sostien el llibru.

"Cola ayuda del Gobiernu del Principáu d'Asturies"