Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Opinión

Celebración

Pequeñas alegrías y grandes victorias

–¿Qué ye esto? ¿Qué pasó?

–¡Bonos díes, vida!

–Siete de la mañana, y tu sonriendo como si vieres a Beyoncé apaecer na nuesa cocina.

–Vamos brindar.

–¿Pero qué faes con un gorretu puestu y tocando esa trompetina infernal?

–Celebrando lo pequeño.

–¿Qué, ho?

–¡El café! ¡L’amanecer! ¡La magia de la vida!

–¡Buo! ¡Yo a estes hores nun celebro nin tar viva!

–Pos deberíes. La cafetera calentando despacín… El aroma subiendo… el silenciu… el ritual…

–Sí, claro, como tolos díes.

–¡Eso ye! Y lo toi celebrando.

–¿El qué?

–Esti sorbu. Esti momentu. Esti pequeñu milagru.

–¿Qué dices?

-Decidí microcelebrar lo cotidiano.

–¿Cómo ye, ho?

–¿Sabes lo que pasa cuando conviertes lo normal n’estraordinariu?

–¿Qué?

–¡Baxa’l cortisol!

–A mi me lu baja dormir. Y enriba, tengo que preparame y salir a currar.

–Espera, siéntate. Celebra’l momentu.

–¿El qué, ho?

–Cambia esa cara, que paez que te peleaste cola almohada y perdisti.

–Nun son hores, cielo…

–Si me viera mi madre, sentábase conmigo y celebraba tamién.

–Tu madre celebraba tou… menos cuando me vía entrar en casa.

–¿Quies qu’encienda una vela? Lo recomiendan pa…

–Sí. P’acabar de convertir la cocina nun escaparate del Ikea.

–Medio sieglu, vida, de poder danos un besu ensin escondenos.

–¿Qué?

–¡Cincuenta años yá que morrió Pachu!

–¡Jobar! Nin m’alcordaba.

–Agora tou paez más normal. Pero nosotres, en esa época, nun podríamos dicir que yéramos pareya.

–Nin pareya, nin nada.

–"Dos amigues viviendo xuntes", y gracies.

–Y siempre con mieu a que alguien sospechara.

–Agora, celebramos l’aniversariu na nuesa casa, cola bandera arcoíris na ventana.

–Y casaes legalmente. Eso paecería ciencia ficción nos 60. ¿Por qué pones esa cara?

–Nun sé. Gústame pensar que les muyeres que tuvieron que ocultase nos miran y siéntense un pocu vengaes.

–¡Dame’l matasuegres! Si ye por eso, soplo hasta la gaita.

–Brindemos por elles… y por nosotres.

–Y por cincuenta años sin dictador.

–Que nun vuelvan nunca. Nunca. Que nun vuelvan.

www.maxirodriguez.net

Suscríbete para seguir leyendo

Tracking Pixel Contents