Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Secciones

Opinión

Un nuevo capítulo de Parando en Villalpando: Cumbre intergeneracional

No es una guerra, es una distracción

Un nuevo capítulo de Parando en Villalpando: Cumbre intergeneracional

Un nuevo capítulo de Parando en Villalpando: Cumbre intergeneracional / Pablo García

–¡Nos lo gastamos todo en vosotros!

–¡Que yo coticé 52 años, chaval! Empecé a trabayar con 14. Y tu..

–¿Yo qué?

–Tu con 14 tabes minando criptomonedas en Minecraft.

–Yá. ¡Pero agora la pensión máxima ye casi’l triple que’l salariu mínimu! ¿Cómo quies qu’haya dinero para empleo?

–¿Pero tu crees que’l jefe de la to empresa nun te paga más porque yo vaya tomar una caja sidra? ¡Qué tuntu yes, Borjina!

–Sin faltar, eh.

–Si a ti te pagan poco nun ye porque yo cobre muncho, ye porque’l to jefe cobra muchísimo. ¡Oveya!

–¡Pero’l sistema ta en quiebra! ¡Vosotros rompistis la hucha!

–La hucha rompiéronla en 2008 los mesmos que depués nos dieron llecciones d’austeridá. Y tu aplaudiendo coles dos manos y el bocata.

–Ye que sois munchos, Casimiro, y vivís demasiao.

–Meca. Perdona por nun morreme a tiempu, Borja. Toi nello...

–La mi generación nun va cobrar pensión. Yo toi cotizando pa la tuya, non pa la mía.

–Claro, campeón. Llámase sistema de reparto. Solidaridá intergeneracional.

–Sí, home. Yá…

–Tu pagues la mía, como yo pagué la de mi pá. Lo que pasa ye que tu quies pagala con sueldu de becariu eternu.

–Porque nun hai oportunidaes. Trabayo como un perro y nun llego a 1.500 euros.

–¿Y ye culpa mia, ho?

–Y depués veo a jubilaos viajando pol IMSERSO como si fueren influencers de Benidorm…

–¿Qué dices? Si más de la metá de los pensionistes nun lleguen nin a mil euros. ¿Qué pienses, que somos Rockefeller con cayáu?

–¡Nun puedo independizame, Casimiro! ¡Los alquileres tán peles nubes y el gastu en pensiones disparóse!

–Y los beneficios empresariales tamién, pero a esos nun-yos mires el ticket, eh.

–¿Pero tú cuánto cobres? ¡Dilo!

–Mira, Borja, el problema nun ye que yo cobre 1.500 o 3.000. El problema ye que tu cobres 1.200 con trés carreres y dícente que deas gracies.

–Yo soi de dereches porque quiero méritu, orde y esfuerzu.

–Tas guapu, chavalín. Yes fachapobre y siénteste Elon Musk sin cohete.

–Un país nun funciona si los jubilaos cobrais más que los jóvenes.

–Que sí, coño. Pero la solución nun ye bajame a mi, ye subite a ti.

–¿Y de ónde sale’l dinero?

–D’onde siempres salió: de partir meyor el pastel. Que aquí discutimos por las migas mientras otros lleven la tarta y la bandeja.

–Aquí pon que’l conflictu ye jóvenes contra pensionistes.

–Home, claro. Así nun mires pa enriba. La trampa perfecta.

-¿Qué trampa?

–Tu enfadáu conmigo, yo enfadáu contigo… y los de siempre brindando con champán. ¿Quies siguir discutiendo?

–Non, Casimiru. Convídote a otra.

-¿Con qué dinero? ¿Col que te quito yo?

–Non, col que me paga’l mi jefe… después de cotizar pa ti.

–Pos mira, vamos brindar. Porque dalgún día cobres más que yo, y cuando te jubiles nun haya un chaval echándote la culpa de la subida del pan. n

www.maxirodriguez.net

Suscríbete para seguir leyendo

Tracking Pixel Contents